Þjóðhátíðardagur Austurríkis (Der National Feiertag)

Í fyrsta skiptið síðan ég kom til Austurríkis upplifði ég Þjóðhátíðardaginn án þess að vera þunnur og hanga heima.  Já batnandi mönnum er best að lifa segi ég.  Annars var ég hálf ráðviltur hvert ég ætti að fara og hvað ég ætti að gera.  Var svo sem ekkert búinn að kynna mér hvað væri gert hérna og hvar hátíðarhöldin færu fram.  En þar sem maður býr nú alveg við miðbæinn sá ég mér þann kost skástann að labba bara út og athuga hvort ég sæi bara ekki eitthvað fólki að labba í einhverja ákveðna átt.  Þar sem ég var ekkert búinn að borða ákvað ég nú að skella mér á McDonalds við Schottentor og grípa með mér eitt stykki ostaborgara.  Það var sem við manninn mælt.  Þarna sá ég hvert straumurinn lá.  Hann lá með “hringnum” og í áttina að Hetjutorgi (Heldenplatz).  Vissi reyndar að það ætti að vera einhver hersýning þar.  Vissi bara ekkert hvenær.  En ég rölti af stað með ostborgarann minn og stytti mér leið í gegnum Fólksgarðinn (Volksgarten).  Þarna voru saman komin 30 þús manns og allir í þessu líka glimrandi skapi.  Ég lét mig berast um með straumnum og endaði á prýðilegum stað.  Fyrir miðju torginu.  Rétt þegar ég er svo hættur að berast til með fólkinu þá byrjar þessi þungi trommusláttur og lúðrasveit og hermenn koma marserandi.  Verð nú að viðurkenna að þetta var ansi tilkomumikið að sjá samhæfinguna hjá þessum mönnum þegar þeir sveifluðu byssum sínum af mikilli einbeitingu.  En ég eins og aðrir hrukkum við þegar þeir byrjuðu svo að skjóta í lokinn.  En það voru nú sem betur fer bara púðurskot.  Þessi staður var sem sagt kynning á hernum og öllu því sem hann hefur upp á að bjóða.  Þarna voru líka þyrlur, skriðdrekar, gröfur, herþota og ýmislegt tæknidót sem vakti athygli mín og annarra.  Auk þess sýndu þeir á risaskjá hvernig á að vera sig.  Þar var ung kona með sýnikennslu þar sem hún lumbraði á einhverjum vesalings karlmanni og fékk maður nú oft illt fyrir brjóstið að sjá hvernig hún sveiflaði honum yfir sig, kýldi hann í barkakýlið og stappaði á Mozart kúlunum.  Fólki þótti þetta greinilega hin mesta skemmtun að sjá svona uppsett slagsmál og hvernig konur geta barið frá sér.

Næst rölti ég út um Borgarhliðið (Burgtor) og á Maria Theresian Platz voru hópur hippa eða eitthvað álíka að mótmæla þessari hersýningu.  Mjög gaman að sjá svona andstæður hlið við hlið.  Ég nennti ekkert að hlusta á það lið.  Enda var graslykt í loftinu og ég hafði engan áhuga á að þefa af því.  Tek samt að ég er ekkert stríðsinnaður.  Finnst bara alltaf gaman að sjá flott tæki!

Ráðhústorgið (Rathausplatz) var næsti viðkomustaður á leið minni heim.  Þar var einhver kynning á öryggismálum  og slíku.  Sem sagt slökkviliðið, lögreglan og eitthvað fleira.  Nennti heldur ekkert að kíkja á það.  Þannig að ég bara dreif mig heim að slaka á.